Episode Transcript
[00:00:00] Arkadaşlar merhaba. Özgürce'ye hoş geldiniz. Bugün karşımda kimse yok. Tek başımayım çünkü sizlerle paylaşmak istedim. Çok önemli bir konu var. Üzerine uzun zamandır düşündüğüm, iman ettikten sonra, Hristiyan olduktan sonra derin derin düşündüğüm ve araştırdığım konulardan bir tanesi. Topluluk olmak nedir? Özellikle İsa Mesih adı altında toplanmak ne demektir? Kilise olmak ne demektir? Bu konu hakkında çok kısaca paylaşmak istiyorum sizlerle. Hazırsanız başlayalım.
[00:00:29] Topluluk, sevinçlerini ve acılarını saklamayan, aksine bir umut cesdiyle bunları birbirine görünür kılan insanların paydaşlığıdır.
[00:00:39] Rahip Henry Newman topluluğu böyle tanımlıyor.
[00:00:42] Onun için topluluk bir organizasyon değil, bir görünür olma haliydi. Ama biz bugün bu paydaşlıktan ne kadar uzağız, neden bir topluluğun içinde olsak bile sanki görünmez bir camın arkasındaymışız gibi hissediyoruz. Aslında bu içimizdeki özlem bize bizzat Tanrı'dan miras kaldı. İsa Mesih çarmıha gitmeden önceki gece Yuhanna 17'de şöyle dua etti.
[00:01:05] Hepsi bir olsunlar. Baba, senin bende olduğun ve benim sende olduğum gibi onlar da bizde olsunlar. Dünyada beni senin gönderdiğine iman etsin. Bu dua bize topluluğun asıl kaynağını gösteriyor. Baba, oğul ve kutsal ruhun o ezeli paydaşlığı. Kimsenin kimseden saklanmadığı, kimsenin maskeye ihtiyaç duymadığı o mükemmel birlik. Peki ama biz bu maskeye neden ihtiyaç duyuyoruz? Aslında o maskeyi yüzümüze perçinleyen tek bir şey var, korku. Eğer gerçek beni, hatalarımı, acizliğimi görürlerse beni dışlarlar. Değerimi kaybederim korkusu. İşte tam bu noktada Mesih'teki kimliğimiz devreye girmelidir. Romalılar 8-15 bize, ''Çünkü sizi yeniden korkuya sürükleyecek kölelik ruhunu almadınız, oğulluk ruhunu aldınız'' der. Kimliğim, Tanrı'nın kabul edilmiş bir çocuğu olmak olduğunda o sahte itibara artık ihtiyacım kalmaz. Ancak bunu yaşamak, gerçek bir topluluk kurmak zordur ve maliyetlidir. Çünkü bizim kültürümüzde itibar, lekesiz görünmek ve başı dik durmak her şeyden önce gelir.
[00:02:14] Zayıf görünmek ya da günahını açık etmek sadece bir hata değil, bir sosyal intihar gibi algılanır. ve dürüst olalım. Bu sadece içinde yaşadığımız genel kültürün bir sorunu değil. Bizim kilise kültürümüzün de bir sorunu. Belki kilise de daha da keskin. Çünkü orada kutsal görünmek için üzerimizde ekstra bir baskı hissediyoruz. Gözünüzün önüne getirin. Bir kardeşimiz ağır bir borç batağında, evliliği sarsılıyor ya da bir bağımlılıkla pençeleşiyor. Pazar günü kiliseye geliyor. Kapıdan girdiği an o Hristiyan maskesini takıyor. Nasılsın sorusuna?
[00:02:47] Rabbe şükürler olsun. İyiyim diyor. Çünkü biliyor ki eğer gerçeği söylerse o lekesiz imajı yerle bir olacak. İtibarımızı kurtarıyoruz ama kardeşimizi ve topluluğumuzu kaybediyoruz. Yarattığımız bu kutsallık performansı ortamı insanların iyileşmesine mi hizmet ediyor yoksa maske takmalarını mı zorunlu kılıyor? Dietrich Bonhoeffer tam da bu noktada bizi sarsan o teşhisi koyuyor. Hristiyan topluluğuna dair hayallerini, topluluğun kendisinden daha çok sevenler, o topluluğun yıkıcıları haline gelirler. Bonhoeffer bizi şu paradoksla sürüklüyor. Noah'nın o sevinç ve acılarını görünür olduğu hayalini o kadar çok seviyoruz ki, o hayali bozacak gerçek acılara tahammül edemiyoruz. Zihnimizde bir topluk şablonu var, herkesin düzgün işlediği, kimsenin itibarının sarsılmadığı bir yapı. Bu şablona o kadar değer veriyoruz ki, yanımızdaki gerçek ve kusurlu insanı ona sığdıramadığımızda, o hayali korumak adına gerçek insanı feda ediyoruz.
[00:03:51] Bu yıkımın en görünür, en sinsi aleti ise dedikodudur. Ve dedikodu sadece fısıldadan ibaret değildir. O, kiliselerimizin içinde kurduğumuz o küçük, kapalı ve limitleyici kliklerin yakıtıdır. Kendi güvenli küçük gruplarımızı kuruyoruz. Bu klikler dışarıdan gelen ya da maskesi olmayan kardeşlerimiz için aşılmaz birer duvara dönüşüyor. Dedikodu ise bu duvarları tahkim etmek için kullandığımız harçtır. Şu kişiye dikkat et dediğimizde aslında şunu söylüyoruz. Burada da sadece maskesini takanlar ve itibarını koruyanlar güvende olabilir. Dedikodu ve klikleşmeler maskelerinin gardiyanıdır. Bilginin bir silah olarak kullanıldığı yerde şeffaflık ölür ve Nova'nın bahsettiği o görünür olma hali asla gerçekleşemez. Gerçek paydaşlık, o duvarları yıkmamızı ve maskesini indiren kardeşimizin itibarını kendi itibarımız gibi korumamızı gerektirir. Bu duvarları yıkmanın yolunu İsa, Yuhan 13'te gösterdi. Masada Yahudanın da ayaklarını yıkadı. onu ele verecek, itibarını yerle bir edecek olan adamın önünde eğildi. İsa Mesih'in bu eylemi 20. yüzyılın başında Pyongyang'da göreceğimiz o sarsıcı itirafın zeminini hazırlar. Şifanın yolu itibar tahtından aşağı inmekten geçer. Bu mekanizmanın nasıl kırıldığını anlamak için 1907'deki Pyongyang uyanışına bakmalıyız. Orada büyük vaazlar yoktu. Bir toplantının ortasında tanınan bir önder ayağa kalktı, sadece günahkarım demedi.
[00:05:26] Çok spesifik bir şey yaptı. Başka bir kardeşe karşı beslediği kini, kıskançlığı ve arkasından çevirdiği işleri herkesin önünde ismen itiraf etti. O an odada o kliklerin duvarları paramparça oldu.
[00:05:41] O ana kadar herkes birbirlerine karşı kutsallık performansı sergiliyordu. Ama o Önder, maskesini indirdiğinde, itibarını herkesin önünde feda ettiğinde odadaki diğer herkes artık saklanmak zorunda olmadığını fark etti. Kore'de gördüğümüz uyanışın sırrı itibarın müjde uğruna feda edilmesiydi. Biri ışığı yaktığında karanlık artık bir seçenek olmaktan çıktı. Peki bu, bugün bizim için ne anlama geliyor? Düşünsenize bir pazar sabahı Önder kürsüye çıkıyor Ve harika bir hafta geçirdim demek yerine bu hafta öfkemle başa çıkamadım. Bir kardeşime karşı kalbimde yargı besledim ve bunun için tövbe ediyorum diyor.
[00:06:21] İşte uyanış tam o anda başlar. Çünkü o an artık kimsenin iyiymiş gibi yapmasına gerek kalmaz. Biraz önce bahsettiğimiz uyanış bize şunu söylüyor. Müjdenin gücü bizim ne kadar güçlü olduğumuzda değil, ne kadar savunmasız olabildiğimizde saklıdır.
[00:06:38] Yakup 5-16 bunu şöyle ifade eder. Şifa bulmak için günahlarınızı birbirinize itiraf edin. Müjde ancak 1. Yuhan'la bir yerde dendiği gibi, ışıkta yürüdüğümüzde yani artık saklanacak bir şeyimiz kalmadığında köksalar. Saklanacak hiçbir şeyimizin kalmaması. Bu kulağa ne kadar ürkütücü geliyor değil mi? Çünkü yıllarca bize tam tersi öğretildi. İtibarımızı, o güvenli alanlarımızın ne pahasına olursa olsun korumamız gerektiğine inandırıldık. maskelerimizi indirmenin bir zayıflık olduğunu sandık. Oysa o kalın duvarların arkasında sadece derin bir yalnızlık var ve o özlediğimiz aidiyetin, o gerçek şifanın başka hiçbir yolu yok. Evet, gerçek topluluk zordur, maliyetlidir. Bizden, sorunsuz insan hayalimizden vazgeçmemizi, kurduğumuz o küçük kliklerden çıkmamızı ve dedikodu zırhını kuşanmak yerine şeffaflığın o ürkütücü savunmasızlığını seçmemizi ister. Ama unutmayalım kardeşler, Baba, oğul ve kutsal ruhun o ezeli ve mükemmel paydaşlığına davet edildik. Eğer kimliğimiz İsa Mesih'te ise kaybedecek bir itibarımız da yoktur. Ve o yansıma ancak birinin maskesini indirdiğinde, biri sahte itibarını feda ettiğinde, biri diğerinin ayağını yıkamak için eğildiğinde görünür hale geliyor. Belki de her şey o ilk samimi adımda saklıdır. Gelin bu adımı bugün birlikte atalım. Hepimiz günahlarımızı ve zayıflıklarımızı birbirimize itiraf edelim. Tövbe edelim. Kendi itibarımızı korumak yerine, karşıdaki kardeşimizin itibarını korumak için çaba gösterelim. Başlangıçta, Rahip Henry Newell'in dediği gibi, topluluk, sevinçlerini ve acılarını saklamayan, aksine bir umut jestiyle bunları birbirine görünür kılan insanların paydaşlığıdır. Evet kardeşler, hepimiz bu paydaşlığa çağrıldık. İsa Mesih'in o gece bizler için dua ettiği gibi, bizim amacımız bu dünyasal yapıların içine sığmak değil, göklerin egemenliğinde olan Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un o ezeli, o mükemmel paydaşlığına doğru adım atmaktır. Böyle bir paydaşlığa çağrıldık kardeşler. Çok teşekkürler bana eşlik ettiğiniz için. Videomuzu beğenmeyi, kanalımıza abone olmayı unutmayın. Ama özellikle topluluk hakkında ve İsa Mesih'in bedeni olmak hakkındaki düşüncelerinizi yorumlarda bizlerle paylaşın lütfen. Kendinize iyi bakın, esen kalın.
